Saturday, 31 March 2018

Βασιλικοί Τάφοι των Αιγών - The Royal Tombs at Aigai

«Οι μεγαλοπρεπείς τάφοι των μελών της βασιλικής οικογένειας της Μακεδονίας και ιδιαίτερα ο ασύλητος τάφος του Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έφεραν στο φως μια ολοζώντανη εικόνα της μακεδονικής ζωής και τέχνης. Οι μοναδικές τοιχογραφίες, τα όπλα, τα κοσμήματα, τα πολυτελή μικροαντικείμενα, αλλά και οι επώνυμοι νεκροί που σημάδεψαν την ιστορία, κάνουν τους τάφους των Αιγών μνημείο μοναδικό. Οι τάφοι προστατεύονται κάτω από ένα τεχνητό κέλυφος, που μιμείται την εικόνα χωμάτινου τύμβου.»

 « The magnificent tombs of the members of the Macedonian royal family, particularly the intact tomb of Philip II, father of Alexander the Great, brought to light a vivid image of Macedonian life and art. The unique frescos, weapons, jewelry, small luxury items, as well as the eponymous deceased who left their mark on history make the tombs of Aigai unique monuments. The tombs are protected beneath an artificial shell, which imitates the picture of an earthen mound. »

Εξωτερική άποψη του Μουσείου Βασιλικών Τάφων
* * *
Η αιώνια κατοικία του βασιλιά Φιλίππου Β΄

 Κείμενο: Αγγελική Κοτταρίδη
Ο τάφος του Φιλίππου Β', 336 π. Χ.

 Η κηδεία του Φιλίππου Β’, το 336 π.Χ., έγινε όπως όριζε η παράδοση, στις Αιγές, και υπήρξε η μεγαλοπρεπέστερη νεκρική τελετή που γνώρισε η Ελλάδα των ιστορικών χρόνων. Μέσα σε έναν μνημειώδη νεκρικό οίκο, ξαπλωμένος σε περίτεχνη χρυσελεφάντινη κλίνη, με το βαρύτιμο χρυσό στεφάνι βελανιδιάς στο κεφάλι ο βασιλιάς παραδόθηκε ως νέος Ηρακλής στην πυρά. Ο Αλέξανδρος είναι πια ο βασιλιάς των Μακεδόνων. Αρχιερέας και μύστης, κυνηγός και συμποσιαστής, αρχηγός του στρατού και νομοθέτης, ο ήρωας Φίλιππος κατέρχεται στην αιώνια κατοικία του, που έχει τη μορφή του υπόγειου, καμαροσκέπαστου κτηρίου, με δύο θαλάμους και μνημειακά διαμορφωμένη πρόσοψη, στο οποίο οδηγεί κεκλιμένος δρόμος. Η ιδέα του ‘’Μακεδονικού τάφου’’, ομόλογη της πλατωνικής αντίληψης για την ταφή των ταγών της ιδανικής πολιτείας, είναι αυτή του παλατιού και του ναού. Οι προσωπογραφίες των δύο βασιλέων, πατέρα και γιου, αποτυπώνονται στη ζωγραφισμένη σκηνή του ιερού κυνηγιού στην πρόσοψη του τάφου και στη χρυσελεφάντινη κλίνη του θαλάμου.
  Μαζί με τον Φίλιππο, στον προθάλαμο του τάφου, θάβεται η θρακιώτισσα σύζυγός του Μήδα.

Η χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου
Η πανοπλία με τη χρυσελεφάντινη ασπίδα









Η χρυσελεφάντινη κλίνη

 Δίπλα του, λίγα χρόνια πριν, είχε ταφεί σε κιβωτιόσχημο τάφο, που δεν γλίτωσε τη σύληση, ένα άλλο διακεκριμένο μέλος της οικογένειάς του, πιθανώς η Νικησίπολη, συζύγου και αυτής του Φιλίππου. Η μοναδική τοιχογραφία από το εσωτερικό του τάφου, με την Αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άρχοντα του Κάτω Κόσμου, τη βουβή Δήμητρα και τις τρεις, αδέκαστες, Μοίρες, με τον Ερμή Ψυχοπομπό σε έντονη κίνηση και την τρομαγμένη νύμφη που μαρτυρεί το φοβερό γεγονός, είναι ένα μοναδικό επίτευγμα της αρχαίας ζωγραφικής τέχνης και μία σπάνια εικονογραφική μαρτυρία των αρχαίων μυστηριακών αντιλήψεων για τη μεταθανάτια ζωή.
  25 χρόνια μετά τη δολοφονία του Φιλίππου, ο γιος του Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης, ο Αλέξανδρος Δ’, δολοφονημένος και αυτός, από τον Κάσσανδρο, βρίσκει την τελευταία κατοικία του δίπλα στον ήρωα παππού του.
  Τεκμήρια της καταστροφής που υπέστη η νεκρόπολη των Αιγών από τους Γαλάτες μισθοφόρους του ηπειρώτη Πύρρου, τις πρώτες δεκαετίες του 3ου αι. π.Χ., είναι το βάναυσα λεηλατημένο ηρώο, κάποτε υπέργειο κτήριο, που προοριζόταν για τελετές μνήμης και λατρείας των ενδόξων νεκρών, ο μονοθάλαμος μακεδονικός τάφος με την πρόσοψη των ελεύθερων δωρικών κιόνων, αλλά και οι δεκάδες σπασμένες επιτύμβιες στήλες που προέρχονταιο από τάφους απλών πολιτών και σώζουν τα ονόματα των Μακεδόνων της κλασικής εποχής.
  Στο σκοτεινό κέλυφος που καλύπτει υποβλητικά τη βασιλική συστάδα του Φιλίππου, εκτίθεται τα αντικείμενα που άγγιξαν ζώντες βασιλείς και άνθρωποι που έλαβαν μέρος στο κορυφαίο τελετουργικό της ηρωικής εξόδου τους από τον κόσμο των φαινομένων και της εισόδου τους στον χώρο της αιωνιότητας. Ταυτόχρονα αποτελεί για τους επισκέπτες μία μοναδική μαρτυρία για να εποπτεύσουν το σύνολο σχεδόν της αρχαίας ελληνικής τέχνης των υστεροκλασικών χρόνων (αρχιτεκτονική, ζωγραφική, πλαστική μεταλλοτεχνία, οπλοποιία, κοσμηματοποιία) στην πιο υψηλή της έκφραση.

* * *

Ελεφαντοστέινη παράσταση από την ασπίδα του Φιλίππου: Έλληνας πολεμιστής σκοτώνει Αμαζόνα

 Τον Αύγουστο του 2017 είχα την τύχη να επισκεφτώ κι εγώ το μνημείο και να αισθανθώ βιωματικά την αξία της ζωής και το κατά πόσο ασήμαντη μπορεί να μοιάζει μπροστά στον θάνατο, ανάλογα με τον άνθρωπο που τη διαχειρίζεται.

 Αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2018, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συλλαλητήριο για τη Μακεδονία όπου μαζεύτηκε πολύς κόσμος για να διαδηλώσει ενάντια στους Σκοπιανούς που πήραν ένα λαμπρό κομμάτι της ελληνικής ιστορίας και το κόλλησαν στην εθνική τους ταυτότητα. Κάποιοι αυτό δεν το υπολογίζουν σαν εγκληματική πράξη όμως στην πραγματικότητα είναι μια πνευματική κλεψιά που στερεί από τους Έλληνες την ιστορία και την εθνική τους κληρονομιά.

 Αρχικά από αντίδραση για τον θυμό που ένιωσα εξαιτίας του ότι δεν μπόρεσα να πάω κι εγώ στο συλλαλητήριο άρχισα να σχεδιάζω κάποια θέματα εμπνευσμένα από την επίσκεψή μου στο μουσείο των βασιλικών τάφων:

1) Πρόχειρο σκίτσο εμπνευσμένο από το κεντρικό θέμα της διακοσμητικής ασπίδας που βρέθηκε στον τάφο του Φιλίππου (δηλαδή δημιουργήθηκε για τελετουργικό σκοπό κι όχι για μάχη)

2) Δύο καρδιές με το άστρο της βεργίνας και την ελληνική σημαία, με πόδια λιονταριού σαν τα πόδια της χρυσής λάρνακας των οστών του Φιλίππου. Τα χρώματα πάνω και κάτω (κυανό και πορφυρό) καθώς και τα λουλούδια με τους γρύπες είναι εμπνευσμένα από τις τοιχογραφίες του άλλου τάφου, του νέου και της νεαρής κοπέλας.
 Το συγκεκριμένο έχω σκοπό να το τυπώσω σαν μπορντούρα τοίχου.

3) Αναπαράσταση της Αρπαγής της Περσεφόνης, κεντρικό θέμα τοιχογραφίας στον προθάλαμο του άλλου τάφου των νέων κι αυτό.

4) Άποψη του τύμβου όπως τον θυμάμαι με την ξεχωριστή συκιά απ' την οποία έκοψα να φάω ένα αγνό και γνησιότατο μακεδονικό σύκο.

5) Ύφασμα που τύλιγε τα πλυμένα με οίνο οστά της Μήδας μέσα στη λάρνακά της. Νομίζω πως είχε σχήμα τραπέζιο. Στη δική μου απόδοση θέλω να προσθέσω χρυσό χρώμα πάνω στο ωχρό στο μέλλον.


 Ακόμα, θα ήθελα να δοκιμάσω να φτιάξω μοτίβα για υφάσματα ή και ταπετσαρίες εμπνευσμένα από τα βασιλικά στέμματα. Σε επόμενη ανάρτηση για τη Βεργίνα, ελπίζω να παρουσιάσω σχέδια με μυρτιές, πουλάκια, μέλισσες, άνθη και φύλλα βελανιδιάς.



Ακρυλικό σε καμβά

Χρυσοπόρφυρο ύφασμα από τη λάρνακα της Μήδας
Τοιχογραφία με την Αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη


 Ακολουθεί απόσπασμα για τον θάνατο του Φιλίππου από το μυθιστόρημα Μέγας Αλέξανδρος του Νίκου Καζαντζάκη:

...

 Ὁ Δημάρατος πέτυχε στὴν ἀποστολή του.
 Σὲ λίγες μέρες ὁ λαὸς τῆς πρωτεύουσας ξεχύθηκε στούς δρόμους κρατώντας κλαριά δάφνη καἰ μυρτιές κι ὑποδεχόταν τὸ ἀγαπημένο του βασιλόπουλο ποὺ γύριζε ἀπὸ τὴν Ἢπειρο.
 Ἦταν πρωί. Οἱ λιθοστρωμένοι δρόμοι τῆς Πέλλας ἀντηχοῦσαν ἀπὸ τὰ πέταλα τῶν ἀλόγων. Μπροστὰ πήγαινε ὁ Ἀλέξανδρος καβάλα στὸ Βουκεφάλα καὶ δίπλα του ἡ μητέρα του ἡ Ὀλυμπιάδα. Πίσω οἱ πιστοὶ σύντροφοι τοῦ διαδόχου κι ὁ φίλος μας ὁ Στέφανος, ὄχι πιὰ στὸ ἀλογάκι του παρὰ σ᾽ἔνα μεγάλο ἄσπρο ἄλογο ποὺ τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ Ἀλέξανδρος. Γιατὶ ὁ Στέφανος εἶχε πιὰ μεγαλώσει· εἶχε γίνει ὡραῖος ἡλιοψημένος ἔφηβος.
 Ὁ Φίλιππος ὄρθιος στὴν εἴσοδο τοῦ Παλατιοῦ, ἀνάμεσα στὶς ξύλινες κολόνες, τοὺς ὑποδέχτηκε χαρούμενος.
 Ἀγκάλιασε τὸ γιό του κι εἶπε:
 -Ἀπὸ τώρα πιὰ εἰρήνη κι ὁμόνοια ἄς βασιλέψει στὸ Παλάτι μας. Φέρθηκα ἄσκημα· μὰ μετανιώνω.
 Κι ἔπειτα στράφηκε στὴν Ὀλυμπιάδα κι εἶπε:
 - Ἂς ἑνωθοῦν μὲ δεσμούς ἀγάπης τὰ δυὸ βασιλικά σπίτια μας - τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου. Ἔχω μιὰ πρόταση νὰ σοῦ κάμω, ποὺ ἐλπίζω νὰ σὲ χαροποιήσει.
 - Ν` ἀκούσω, εἶπε ἡ βασίλισσα μὲ αὐστηρὴ φωνή.
 - Ἡ θυγατέρα μας ἡ Κλεοπάτρα μεγάλωσε, ἔγινε πιὰ τῆς παντρειᾶς. Σκέφτηκα νὰ τὴ δώσουμε γυναίκα στὸν ἀδερφό σου, τὸ βασιλιὰ τῆς Ἠπείρου, τὸν Ἀλέξανδρο. Εἶσαι σύμφωνη;
 - Ἂν γίνει αὐτό, ἀποκρίθηκε ἡ Ὀλυμπιάδα, εἰρήνη πιὰ θὰ βασιλεύει μεταξύ μας.
 Ὁ Φίλιππος ἔστειλε ἀμέσως ἀποσταλμένους στὴν Ἤπειρο μ`ἒνα γράμμα στὸν Ἀλέξανδρο. «Ἔλα, τοῦ ἒγραφε, ἀγαπητὲ Ἀλέξανδρε, ἔλα εὐτὺς στὴν πρωτεύουσα νὰ γίνουν οἱ γάμοι σου μὲ τὴ θυγατέρα μου τὴν Κλεοπάτρα. Τὰ δυὸ βασιλικά μας σπίτια θὰ γίνουν ἒνα.»
 Ὁ Φίλιππος βιαζόταν νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ ὄλους τοὺς ἐχθρούς του, νὰ ταχτοποιήσει ὅλες του τὶς ὑποθέσεις στὴ Μακεδονία, γιατὶ εἶχε πάρει τὴν ἀπόφαση τὴν ἐρχόμενη ἄνοιξη νὰ κινήσει μὲ τὸ στρατό του καὶ μὲ τὸ στρατό ὅλων τῶν ἄλλων Ἑλλὴνων νὰ λευτερώσει τοὺς Ἕλληνες στὴ Μικρὰν Ἀσία.
 Ὅλα πήγαιναν καλά, τ`ὄνειρο τοῦ Φίλιππου κόντευε νὰ πραγματοποιηθεῖ ὁλόκληρο.
 Ὁ βασιλιὰς τῆς Ἠπείρου ἀποκρίθηκε πὼς εἶναι εὐτυχὴς νὰ πάρει γυναίκα τὴ θυγατέρα τοῦ Φίλιππου κι ἔρχεται στὴν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας νὰ γίνουν οἱ γάμοι.
 Χαρούμενος ὁ Φίλιππος μήνυσε τότε σὲ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς πολιτεῖες νὰ στείλουν ἀντιπροσώπους τους γιὰ τὴ μεγάλη τελετή. Ἀποφάσισε νὰ γίνουν οἱ γάμοι μὲ πρωτοφανὴ μεγαλοπρέπεια στὴν ἀρχαία πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας, τὴν Ἔδεσσα. Θὰ ἔδινε μεγάλες γιορτές.
 Καὶ πρῶτα πρῶτα θὰ προσέφερε πλούσιες θυσίες στοὺς θεούς· ἔπειτα κάλεσε τοὺς καλύτερους ἠθοποιοὺς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα νὰ παραστήσουν τραγωδίες τῶν τριῶν μεγάλων τραγικῶν, τοῦ Αἰσχύλου, τοῦ Σοφοκλῆ, τοῦ Εὐριπίδη. Καὶ συνάμα κωμωδίες τοῦ Ἀριστοφάνη.
 Κάλεσε καὶ τοὺς καλύτερους ἀθλητὲς ν`ἀγωνιστοῦν στὸ πάλεμα καὶ στὸ τρέξιμο· κι ὅρισε πλουσιότατα βασιλικὰ δῶρα στοὺς νικητές.
 Κατὰ τὸν Αὔγουστο ἄρχισαν νὰ καταφτάνουν ἀπ` ὅλη τὴν Ἑλλάδα κι ἀπὸ τὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας πρέσβεις μὲ πολύτιμα δῶρα γιὰ τὸ γαμπρό, γιὰ τὴ νύφη καὶ γιὰ τὸ βασιλιὰ Φίλιππο.
 Γέμισε ἡ Ἔδεσσα ἀπὸ ἐπίσημους ξένους. Ἔφτασαν κι ἀπὸ τὸ Μαντεῖο τῶν Δελφῶν οἱ ἀποσταλμένοι ποὺ εἶχε στείλει ὁ Φίλιππος γιὰ νὰ ρωτήσει τὸν Ἀπόλλωνα ἄν θὰ πετύχει ἡ ἐκστρατεία του ἐναντίον τῶν Περσῶν.
 Ὁ Φίλιππος ἄκουσε τὸ χρησμό, ἀμίλητος. Τί  ἤθελε νὰ πεῖ; Ὅπως συνήθιζε τὸ Μαντεῖο, ὁ χρησμὸς ἦταν σκοτεινός, καὶ κανένας δὲν καταλάβαινε ἀκριβῶς ποιὸ ἦταν τὸ νόημά του.
 - Γιά ξαναπέστε μου τὸ χρησμό, πρόσταξε ὁ Φίλιππος τοὺς ἀποσταλμένους του.
 Κι αὐτοὶ μὲ σιγανὴ φωνὴ τοῦ ξαναεῖπαν:
- «Στεφανώθηκε ὁ ταῦρος· τὸ τέλος του πλησιάζει· ὁ ἱερέας ποὺ θὰ τὸν σφάξει εἶναι ἕτοιμος».
 «Ποιὸς εἶναι ὁ ταῦρος; συλλογιζόταν ὁ βασιλιὰς ἀνήσυχος. Ποιὸς εἶναι ὁ ἱερέας;»
 Ξαφνικά, θλιβερὰ προαισθήματα πλάκωσαν τὴν καρδιά του.
 Ἡ θλίψη τοῦ Φίλιππου θὰ μεγάλωνε ἀκόμα περισσότερο ἄν ἤξερε τί γινόταν κρυφά σ` ἕνα ἀρχοντικὸ σπίτι, κοντὰ στὸ Παλάτι του.
 Στὸ σπίτι αὐτὸ κατοικοῦσε ἕνας νέος εὐγενὴς κι ὡραιότατος, σωματοφύλακας τοῦ βασιλιᾶ Φίλιππου. Τὸν ἔλεγαν Παυσανία. Κάποτε ὁ στρατηγὸς Ἄτταλος, ὁ θεῖος τῆς καινούριας βασίλισσας, τὸν εἶχε βρίσει θανάσιμα. Ὁ Παυσανίας ἔτρεξε στὸ βασιλιὰ καὶ ζήτησε ἐκδίκηση. Μὰ ὁ Φίλιππος, ποὺ ἀγαποῦσε τὸν Ἄτταλο, γέλασε:
- Καλὰ σοῦ ἔκαμε, εἶπε.
 Ὁ Παυσανίας ἀπὸ τότε ἕνα καὶ μόνο σκοπὸ εἶχε θέσει στὴ ζωή του: νὰ ἐκδικηθεῖ τὸ Φίλιππο ποὺ τοῦ φέρθηκε μὲ τόση ἀδικία.
- Θὰ τὸν σκοτώσω! Θὰ τὸν σκοτώσω! ἔλεγε στοὺς φίλους του. Δὲν μπορῶ νὰ ζῶ ἀτιμασμένος.
 Νέοι κατάσκοποι τῶν Περσῶν ποὺ εἶχαν ἔρθει πάλι στὴν Αὐλὴ τοῦ Φίλιππου καὶ προσπαθοῦσαν νὰ βροῦν τρόπο νὰ ἐξαφανίσουν τὸν ἐπικίνδυνο αὐτὸν βασιλιά, ἔμαθαν τὸ μίσος τοῦ Παυσανία ἐναντίον τοῦ Φίλιππου. Ἀμέσως τὸν περικύκλωσαν, ἔγιναν φίλοι του καὶ τοῦ ἔδιναν θάρρος νὰ ἐκτελέσει τὸ σκοπό του.
- Σκότωσέ τον, τοῦ ἔλεγαν. Μὴ φοβᾶσαι. Ἐμεῖς θὰ σοῦ ἔχουμε ἕτοιμα ἄλογα καὶ καράβια νὰ φύγεις. Ὁ Μέγας Βασιλιὰς θὰ σοῦ δώσει γυναίκα τὴ θυγατέρα του.
 Ὅταν ἔφτασε ἡ μέρα ποὺ θὰ γίνουνταν οἱ γάμοι τῆς θυγατέρας τοῦ Φίλιππου, ὁ Παυσανίας εἶχε πάρει τὴν ἀπόφαση.
- Θὰ τὸν σκοτώσω, εἶπε, κι ὅ,τι θέλει ἄς γίνει!

 Ἔφτασε ἡ μέρα τῶν γάμων. Τὸ μεγάλο ἀμφιθέατρο ἦταν πλημμυρισμένο κόσμο. Δώδεκα λαμπρὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν στήθηκαν στὴν εἴσοδο τοῦ ἀμφιθέατρου· κι ὕστερα, τελευταῖα, φέραν ἕνα δέκατο τρίτο ἄγαλμα - τὸν βασιλιὰ Φίλιππο.
 Ὁ ἥλιος εἶχε ἀνατείλει, ἀντιλάλησαν οἱ σάλπιγγες, οἱ θεατὲς σηκώθηκαν ὄρθιοι: ἡ βασιλικὴ συνοδεία ἔμπαινε στὸ ἀμφιθέατρο.
 Πρῶτος πήγαινε, ὡραῖος, σοβαρός, μ` ἕνα χρυσὸ στεφάνι στὰ ξανθά του μαλλιά, ὁ διάδοχος τοῦ θρόνου, ὁ Ἀλέξανδρος, καὶ πλάι του ὁ γαμπρός, ὁ βασιλιὰς τῆς Ἠπείρου.
 Ἔπειτα, ντυμένος ὁλάσπρη στολή, μόνος, ὁ βασιλιὰς Φίλιππος.
 Ὅλο τὸ ἀμφιθέατρο σείστηκε ἀπὸ τὶς ζητωκραυγές. Ὁ Φίλιππος σταμάτησε λίγο, συγκινημένος. Τούτη ἦταν ἡ ὡραιότερη στιγμὴ τῆς ζωῆς του· εἶχε κατορθώσει τὸ πρῶτο μέρος τῆς μεγάλης του φιλοδοξίας: νὰ ἑνώσει ὅλους τοὺς Ἔλληνες ὑπὸ τὴν ἀρχηγία του· σὲ λίγο θ` ἄρχιζε νὰ πραγματοποιεῖ καὶ τὸ δεύτερο μέρος τῆς φιλοδοξίας του: νὰ διαβεῖ τὸν Ἑλλήσποντο καὶ  νὰ λευτερώσει τοὺς Ἕλληνες τῆς Ἀσίας.
 Ἔνιωθε τὸν ἑαυτό του θριαμβρευτὴ κι εὐτυχισμένο σὰ θεό· γι`αὐτὸ κι εἶχε διατάξει νὰ στήσουν πλάι στοὺς δώδεκα θεοὺς καὶ τὸ δικό του τὸ ἄγαλμα.
 «Εἶμαι εὐτυχής» συλλογίστηκε.
 Μὰ τὴ στιγμὴν ἐκείνη συνέβη κάτι τρομαχτικό. Ἕνας νέος πετάχτηκε μπρὸς στὸ Φίλιππο. Ἦταν ὁ Παυσανίας. Καὶ πρὶν προφτάσει κανένας νὰ τὸν κρατήσει, σήκωσε τὸ σπαθί του καὶ τὸ βύθισε στὴν καρδιὰ τοῦ βασιλέα.

 Ὁ Φίλιππος ἔπεσε κάτω νεκρός. 




Κείμενο: Κ. Κωστάντη - Ε. Μεραμβελιωτάκη
Translation: D. Brown-Kazazis
Φωτογραφιές: http://www.aigai.gr/

Sunday, 18 March 2018

Χαμόγελο


Χωρὶς νὰ τὸ μάθει ποτέ, ἐδάκρυσε,
ἴσως γιατί ἔπρεπε νὰ δακρύσει,
ἴσως γιατί οἱ συφορὲς ἔρχονται.


Ἀπόψε εἶναι σὰν ὄνειρο τὸ δείλι·
ἀπόψε ἡ λαγκαδιὰ στὰ μάγια μένει.
Δὲν βρέχει πιά. Κι ἡ κόρη ἀποσταμένη
στὸ μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σὰ δυὸ κεράσια χώρισαν τὰ χείλη·
κι ἔτσι βαθιά, γιομάτα ὡς ἀνασαίνει,
στὸ στῆθος της ἀνεβοκατεβαίνει
τὸ πλέον ἁδρὸ τριαντάφυλλο τ᾿ Ἀπρίλη

Ξεφεύγουνε ἀπ᾿ τὸ σύννεφον ἀχτίδες
καὶ κρύβονται στὰ μάτια της· τὴ βρέχει
μιὰ λεμονιὰ μὲ δυὸ δροσοσταλίδες

ποὺ στάθηκαν στὸ μάγουλο διαμάντια
καὶ ποὺ θαρρεῖς τὸ δάκρυ της πὼς τρέχει
καθὼς χαμογελάει στὸν ἥλιο ἀγνάντια.


Ποιητική Συλλογή: Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων

Κώστας Καρυωτάκης

gouache & watercolour pencils